NASA en SpaceX testen Super Heavy V3 in windtunnels voor Artemis III

NASA en SpaceX hebben nieuwe windtunneltests afgerond met een 1,2%-schaalmodel van de Super Heavy Versie 3-raketbooster bij NASA's Ames Research Center in Silicon Valley, Californië, zo meldde het agentschap op 31 juli 2026. De tests waren gericht op het meten van stationaire en niet-stationaire aerodynamische krachten die de raket tijdens atmosferische terugkeer zal ondervinden.

De Super Heavy Versie 3 maakt deel uit van SpaceX's Starship-lanceersysteem en zal naar verwachting de basis vormen voor het Starship Human Landing System (HLS) voor de Artemis III-missie in 2027 en een latere bemande maanlanding in 2028. De tests bouwen voort op eerder werk dat in 2024 bij NASA Ames is uitgevoerd en ondersteunen NASA's samenwerking met SpaceX om astronauten veilig van een baan om de maan naar het maanoppervlak en terug te brengen.

Het begrijpen van deze aerodynamische krachten is cruciaal omdat de verbeterde booster aanzienlijke veranderingen bevat, waaronder nieuwe Raptor 3-motoren, geen motorsectie-mantel, drie gridfins die 50% groter zijn in plaats van vier, en een geïntegreerd hot stage. Volgens Manish Mehta, discipline lead engineer voor het HLS Plume and Aero Environments-team bij NASA's Marshall Space Flight Center, heeft het agentschap zijn ervaring met windtunneltests voor de spaceshuttle, de SLS-raket en het Orion-ruimtevaartuig toegepast om de Super Heavy-tests efficiënt op te zetten en te analyseren.

De windtunneltests, uitgevoerd eind 2025, gebruikten de transsone windtunnel bij snelheden van Mach 0,2 tot Mach 1,4 en de supersonische windtunnel bij snelheden van Mach 1,55 tot Mach 2,5. Jayanta Panda, expert op het gebied van niet-stationaire aerodynamica bij NASA Ames, legde uit dat stationaire krachten optreden wanneer lucht soepel over de raket stroomt, terwijl niet-stationaire krachten te maken hebben met buffeting die trillingen kan veroorzaken. De resulterende gegevens over stationaire krachten helpen voorspellen hoe de raket zal reageren tijdens terugkeer, zodat de vluchtsoftware hem effectief kan besturen, en niet-stationaire drukgegevens ondersteunen de belastingsanalyse.

NASA- en SpaceX-ingenieurs gebruikten het 1,2%-schaalmodel om informatie te verzamelen over zowel stationaire als niet-stationaire luchtstromen op de oppervlakken van de booster. Mehta merkte op dat vergelijkbare tests in de Ames Unitary Plan Wind Tunnel eerder leidden tot het toevoegen van strakes aan de SLS voor Artemis II, en lessen uit dat werk helpen nu bij Artemis III en daarna. De samenwerking geeft SpaceX toegang tot gespecialiseerde faciliteiten en technische expertise terwijl het bedrijf de maanlander ontwikkelt.

Via het Artemis-programma wil NASA mensen terugbrengen naar de maan voor wetenschappelijke ontdekkingen, economische kansen en het vestigen van een duurzame aanwezigheid, terwijl de basis wordt gelegd voor toekomstige bemande missies naar Mars. De windtunnelgegevens zullen worden gebruikt om het ontwerp van de Super Heavy Versie 3 en de vluchtsoftware te verfijnen in aanloop naar de Artemis III-demonstratiemissie.