Arctische zeebodem houdt 90% koolstof uit dooiende permafrost vast

Slechts ongeveer tien procent van het organische koolstof in kustsedimenten afkomstig van dooiende permafrost wordt omgezet in broeikasgassen die in de atmosfeer kunnen komen; de rest blijft begraven in de zeebodem, zo blijkt uit een studie die op 3 augustus 2026 in Nature Geoscience is gepubliceerd.

De permafrost in het Noordpoolgebied bevat naar schatting 1.300 gigaton organisch koolstof, en nog eens 400 gigaton ligt opgeslagen in oceaansedimenten en rivierdelta's. Door de opwarming eroderen kustlijnen, waardoor jaarlijks tot 0,02 gigaton koolstof in zee terechtkomt; dit cijfer zou tegen 2100 met 70 tot 150 procent kunnen stijgen, aldus hoofdauteur dr. Manuel Ruben van het Alfred Wegener Instituut (AWI).

De onderzoekers analyseerden sedimentkernen die voor de kust van Qikiqtaruk (Herscheleiland) in Canada waren verzameld en die ongeveer vijftig jaar aan afzettingen vertegenwoordigen. Met behulp van koolstofisotopen ontdekten ze dat mariene micro-organismen bij voorkeur vers koolstof van oceaanalgen consumeren, waardoor het meeste koolstof uit permafrost begraven blijft.

Prof. Gesine Mollenhauer, geochemicus bij het AWI en mede-woordvoerder van het Excellence-cluster 'The Ocean Floor – Earth's Unexplored Interface', omschreef de microben in het sediment als 'gourmet'-bacteriën die de voorkeur geven aan vers koolstof uit recente algenresten boven oude permafrostafzettingen.

De bevindingen suggereren dat koolstof uit dooiende permafrost mogelijk minder bijdraagt aan de atmosferische broeikasgasniveaus dan eerder werd gevreesd. De onderzoekers waarschuwen echter dat een deel van het permafrostkoolstof kan afbreken voordat het de zeebodem bereikt, en dat verder onderzoek nodig is.

Deze studie biedt een preciezere basis voor klimaatmodellen die de wereldwijde impact van permafrostdooi voorspellen. De internationale campagne 'Arctic Pulse', gepland voor 2027, zal gebruikmaken van het onderzoeksijsbreker Polarstern, AWI-vliegtuigen en landlocaties om verder te onderzoeken hoe permafrostkoolstof kustecosystemen beïnvloedt, inclusief lichtpenetratie en het voedselweb.