Klasycystka Emily Wilson krytykuje „Odyseję” Christophera Nolana jako pompatyczną i powierzchowną

Klasycystka Emily Wilson, której uznany przekład Odysei Homera z 2017 roku był cytowany przez reżysera Christophera Nolana we wczesnej promocji jego blockbusterowej adaptacji filmowej, opublikowała miażdżącą krytykę filmu. W eseju dla London Review of Books Wilson argumentuje, że filmowi brakuje głębi psychologicznej, emocjonalnej, politycznej i etycznej, nazywając go pompatycznym i powierzchownym. Stwierdza, że film „nie ma nic przekonującego do powiedzenia”, a jego postacie są zbyt słabo rozwinięte, by spełnić obietnice wielkich idei, choć doskonale radzi sobie z przedstawianiem eksplozji i gigantów.

Film, będący ogromnie udaną adaptacją starożytnego greckiego eposu, był przez Wilson oczekiwany jako potencjalnie popychający Nolana do nowych twórczych wyżyn, biorąc pod uwagę jego deklarowane powinowactwo z homeryckimi tematami. Konkluduje jednak, że film zamiast tego prezentuje zwykłe połączenie grandilokwencji i powierzchowności reżysera, z zagmatwaną wizją i niedorozwiniętymi postaciami. Przekład Wilson był wcześniej chwalony przez Nolana, co czyni jej krytyczną odpowiedź szczególnie godną uwagi.

Esej Wilson ukazuje się w London Review of Books, gdzie rozwija ona swoje rozczarowanie. Krytyka jest znacząca, ponieważ pochodzi od badaczki, której praca była bezpośrednio przywoływana przez filmowca, co sugeruje rozdźwięk między intelektualnymi aspiracjami filmu a jego realizacją. Sukces komercyjny filmu ostro kontrastuje z oceną Wilson dotyczącą jego artystycznych i tematycznych niedociągnięć.

Patrząc w przyszłość, esej Wilson może wpłynąć na dyskurs krytyczny wokół filmu, potencjalnie prowokując dalszą debatę na temat wierności adaptacji homeryckiemu eposowi i jej podejścia do złożonych tematów. Nolan nie odpowiedział jeszcze na krytykę.