Classiciste Emily Wilson bekritiseert Christopher Nolans 'The Odyssey' als groots en oppervlakkig

Classiciste Emily Wilson, wiens geprezen vertaling van Homers Odyssee uit 2017 door regisseur Christopher Nolan werd aangehaald in de vroege promotie van zijn blockbusterfilmbewerking, heeft een vernietigende kritiek op de film gepubliceerd. In een essay voor de London Review of Books betoogt Wilson dat de film psychologische, emotionele, politieke en ethische diepgang mist, en noemt het groots en oppervlakkig. Ze stelt dat de film 'niets overtuigends te zeggen heeft' en dat de personages te onderontwikkeld zijn om de beloften van grote ideeën waar te maken, hoewel het uitblinkt in het weergeven van explosies en reuzen.

De film, een enorm succesvolle bewerking van het oude Griekse epos, werd door Wilson verwacht Nolan naar nieuwe creatieve hoogten te stuwen, gezien zijn verklaarde affiniteit met Homerische thema's. Ze concludeert echter dat de film in plaats daarvan de gebruikelijke combinatie van grootsheid en oppervlakkigheid van de regisseur vertoont, met een verwarde visie en onderontwikkelde personages. Wilsons vertaling werd eerder geprezen door Nolan, wat haar kritische reactie bijzonder opmerkelijk maakt.

Wilsons essay verschijnt in de London Review of Books, waar ze haar teleurstelling uitwerkt. De kritiek is significant omdat deze afkomstig is van een wetenschapper wiens werk direct door de filmmaker werd genoemd, wat wijst op een kloof tussen de intellectuele ambities van de film en de uitvoering ervan. Het commerciële succes van de film staat in schril contrast met Wilsons beoordeling van de artistieke en thematische tekortkomingen.

Vooruitkijkend kan Wilsons essay het kritische discours rond de film beïnvloeden, mogelijk verdere discussie uitlokken over de trouw van de bewerking aan Homers epos en de omgang met complexe thema's. Nolan heeft nog niet gereageerd op de kritiek.