Okładka Złotej Płyty Voyagera wykorzystuje pulsary do wskazania położenia Słońca i czasu startu

Sondy Voyager, wystrzelone w 1977 roku, niosą Złotą Płytę mającą na celu komunikację z ewentualną inteligencją pozaziemską, która mogłaby ją napotkać. Na okładce płyty wygrawerowano diagram wskazujący na 14 pulsarów, których precyzyjne prędkości wirowania służą jako kosmiczna mapa. Pulsary te działają jak niebiańskie zegary, ujawniając zarówno położenie Ziemi, jak i przybliżony czas opuszczenia Układu Słonecznego przez sondę. Projekt celowo unika oparcia się na jakimkolwiek pojedynczym ludzkim języku, czyniąc go uniwersalnym przesłaniem.

Diagram ma pomóc każdej inteligentnej istocie w odczytaniu zawartości płyty. Mierząc częstotliwości wirowania pulsarów, obca cywilizacja mogłaby dokonać triangulacji położenia Słońca w Drodze Mlecznej. Względny czas impulsów wskazuje również epokę, w której Voyager opuścił Ziemię. Takie podejście gwarantuje, że instrukcje są zrozumiałe bez wspólnych odniesień językowych czy kulturowych.

Sama Złota Płyta zawiera dźwięki, muzykę i obrazy reprezentujące życie na Ziemi. Mapa pulsarów na okładce jest kluczową częścią tego przesłania, dostarczając współrzędnych do znalezienia naszego Układu Słonecznego. 14 pulsarów wybrano, ponieważ ich prędkości wirowania są unikalne i stabilne przez długie okresy, choć z czasem bardzo powoli zwalniają. Diagram zawiera binarną reprezentację okresów wirowania, umożliwiającą precyzyjną identyfikację.

Sondy Voyager znajdują się obecnie w przestrzeni międzygwiezdnej, poza wpływem Słońca. Złota Płyta ma przetrwać miliardy lat, dryfując przez galaktykę. Choć szansa na jej znalezienie jest niezwykle mała, mapa pulsarów zapewnia, że jeśli do tego dojdzie, znalazca teoretycznie będzie mógł zlokalizować Ziemię. Płyta służy jako kapsuła czasu ludzkości, a jej okładka dostarcza klucza do jej pochodzenia.