Badanie wykazuje, że główne wydarzenia geologiczne występują w cyklu 27,5-milionowym

Nowe badanie ujawnia, że najbardziej katastrofalne wydarzenia na Ziemi, w tym masowe wymierania i ogromne erupcje wulkaniczne, podążały za cyklicznym wzorcem występującym mniej więcej co 27 milionów lat. Naukowcy z Uniwersytetu w Sydney i Uniwersytetu Sorbony przeanalizowali zapisy geologiczne obejmujące ostatnie 260 milionów lat, identyfikując 10 skupisk głównych katastrof, które są zgodne z tym długoterminowym cyklem.

Wzorzec dotyczy całej planety, a każde skupisko przynosi falę niszczycielskich wydarzeń, takich jak uderzenia asteroid, erupcje wulkanów bazaltowych powodziowych i masowe wymieranie gatunków. Najnowsze skupisko miało miejsce około 7 milionów lat temu, co sugeruje, że następne może nadejść dopiero za 20 milionów lat. Jednak główny autor badania, profesor Michael Rampino, zauważa, że cykl nie jest idealnie regularny, a odstępy różnią się o kilka milionów lat.

To odkrycie ma znaczenie, ponieważ zapewnia nowe ramy do zrozumienia historii geologicznej Ziemi i sił kształtujących życie na naszej planecie. Naukowcy sugerują, że cykl może być napędzany przez ruch Układu Słonecznego przez Drogę Mleczną, który okresowo zwiększa prawdopodobieństwo uderzeń komet. Badanie opublikowane w czasopiśmie Historical Biology opiera się na wcześniejszych pracach, które sugerowały 27-milionowy cykl w wydarzeniach wymierania, ale ta nowa analiza rozszerza dowody na inne główne katastrofy.

Konkretne dane z badania pokazują, że 10 zidentyfikowanych skupisk obejmuje wymieranie permsko-triasowe (około 252 milionów lat temu), które zniszczyło 96% gatunków morskich, oraz wymieranie kredowo-paleogeńskie (66 milionów lat temu), które zabiło dinozaury. Naukowcy zauważają również, że cykl jest zgodny ze znanymi epizodami wulkanizmu bazaltowego powodziowego, takimi jak Pułapki Syberyjskie i Pułapki Dekanu.

Badania tła od dawna debatowały, czy katastrofy Ziemi występują losowo, czy w cyklach. To badanie wzmacnia argumenty za cyklicznym wzorcem, prawdopodobnie związanym z orbitą Układu Słonecznego wokół centrum galaktyki, która trwa około 250 milionów lat. Zespół sugeruje, że perturbacje grawitacyjne z ramion spiralnych galaktyki mogą wybijać komety z Obłoku Oorta, wysyłając je w kierunku Ziemi.

Patrząc w przyszłość, naukowcy podkreślają, że chociaż następne główne skupisko jest oddalone o miliony lat, zrozumienie tego cyklu może pomóc w udoskonaleniu modeli przeszłości i przyszłości Ziemi. Wzywają do dalszych badań nad astronomicznymi mechanizmami stojącymi za tym wzorcem, które mogą również dostarczyć wglądu w potencjał przyszłych katastrofalnych wydarzeń.