Stanford AI ontwerpt virussen met 50+ aminozuurveranderingen

Op 6 augustus 2026 meldden onderzoekers van Stanford University dat ze met behulp van grote genoommodellen 16 synthetische virussen hebben ontworpen die de groei van E. coli remmen. De modellen, Evo 1 en Evo 2, werden getraind op DNA van bacteriofagen en verfijnd op de familie Microviridae, waartoe ook het testvirus ΦX174 behoort. Geprompt met korte sequenties van het begin van het ΦX174-genoom, genereerden ze 302 voorgestelde sequenties. Na het filteren van outputs met beschadigde essentiële genen, extreme lengtes of ongebruikelijke basensamenstellingen, synthetiseerde het team chemisch 285 sequenties en bracht ze in bacteriën in. Zestien onderdrukten de bacteriegroei.

De meeste levensvatbare virussen leken op ΦX174, waarbij de levensvatbaarheid opliep tot 46 procent bij die met ten minste 98 procent sequentieovereenkomst. Toch vertoonden individuele virussen opmerkelijke verschillen: één verloor een viraal eiwit volledig, een ander kreeg een nieuw gen, en één verving een gen door een sequentie van een ver verwant virus. De AI-gegenereerde veranderingen behielden de functie veel vaker dan willekeurige mutaties. Bijna een kwart van de virussen met meer dan 25 aminozuurveranderingen bleef levensvatbaar, terwijl willekeurige verandering ze vrijwel zeker zou inactiveren.

Een cocktail van de 16 AI-ontworpen virussen evolueerde snel om E. coli-stammen te infecteren die resistent waren tegen natuurlijke bacteriofagen, mogelijk door DNA-uitwisseling en nieuwe mutaties. Dit wijst op een mogelijke toepassing in faagtherapie. De onderzoekers sloten virussen die gewervelde dieren infecteren uit van de trainingsdata, maar waarschuwen dat iedereen met voldoende rekenkracht het werk met die virussen zou kunnen herhalen. Het artikel pleit voor beter bestuur van grote genoommodellen en aangepaste DNA-synthese, en merkt op dat AI-regulering grotendeels geen gelijke tred heeft gehouden met de snelle vooruitgang van het veld.