Przelot Voyagera 1 obok Tytana ujawnił gęstą atmosferę, ale zakończył wizyty na Uranie i Neptunie

W 1980 roku sonda kosmiczna NASA Voyager 1 wykonała bliski przelot obok największego księżyca Saturna, Tytana, ujawniając jego gęstą atmosferę bogatą w azot. Jednak trajektoria wymagana do tego spotkania, która wykorzystała grawitację Tytana do zmiany ścieżki sondy, trwale odchyliła Voyagera 1 z płaszczyzny Układu Słonecznego. W rezultacie sonda nie mogła kontynuować podróży do Urana i Neptuna – był to kompromis, który dał naukowcom bezprecedensowy wgląd w Tytana, ale zakończył nadzieje misji na odwiedzenie zewnętrznych planet.

Decyzja o skierowaniu się w stronę Tytana była podyktowana potencjałem księżyca do posiadania znacznej atmosfery, co Voyager 1 potwierdził. Przelot dostarczył pierwszych szczegółowych danych na temat składu i gęstości atmosfery Tytana, pokazując, że składa się ona głównie z azotu ze śladowymi ilościami metanu i innych węglowodorów. To odkrycie zmieniło naukowe rozumienie księżyców planetarnych i ich potencjału do chemii prebiotycznej.

Przelot Voyagera 1 miał miejsce 12 listopada 1980 roku w odległości około 4000 kilometrów od powierzchni Tytana. Asysta grawitacyjna Tytana odchyliła trajektorię sondy na północ, poza płaszczyznę ekliptyki, uniemożliwiając dotarcie do Urana i Neptuna. Voyager 2, który podążał inną ścieżką, odwiedził obie planety w 1986 i 1989 roku.

Spotkanie z Tytanem pozostaje kamieniem milowym w nauce planetarnej. Przygotowało grunt pod późniejsze misje, takie jak Cassini-Huygens, która w 2005 roku zrzuciła sondę przez atmosferę Tytana na jego powierzchnię. Dane z Voyagera 1 posłużyły również do modelowania klimatu i geologii Tytana, które są nadal udoskonalane. Sama sonda, obecnie w przestrzeni międzygwiazdowej, nadal przesyła dane na Ziemię, choć jej zasilanie ma wyczerpać się w ciągu najbliższej dekady.